Golf Gipsy: waar netwerken niet werkt (en waar wel)

Golfen, netwerken en zakendoen

Een zachte zomeravond na de golfwedstrijd op mijn Golf & Country Club. We hadden de borrel op en zaten lekker te eten. Toen begonnen mijn tafelgenoten te brallen. Weer. Ik was het zat. Ik stond op van de tafel, knikte vriendelijk, zei gedag, ging naar huis en zegde mijn lidmaatschap op. Na 3 jaar vruchteloos golfen om zo al netwerkend opdrachten te scoren had ik maar 1 conclusie: zo werkt het niet. Golfen om te netwerken werkt niet. Golfen wel....

golf_3_cm_v6.jpg

di Cuore is gespecialiseerd in professionalisering van technische commercie. De kunst van het Netwerken is een belangrijk onderdeel van verkopen in de techniek. Daarom doen wij veel met Netwerken: studie, lezingen, workshops. Ikzelf ben zelfs vaste auteur van Science/Next Wave over het onderwerp Netwerken geweest. Ik zou dus moeten weten hoe het werkt. Zelf netwerk ik ook natuurlijk: ik ben lid van een aantal vak- en brancheverenigingen, ik ben naast werk actief in allerlei activiteiten, ik ontmoet mensen op seminars en congressen.
Met als gouden regel een van de wetten van Netwerken:

 

De Paradox van Profijt.

 

Netwerken geven veel, maar ze geven alleen terug.

 

Je krijgt, maar pas nadat je hebt gegeven. De praktijk bevestigde de theorie. Na 3 jaren bezig zijn met golfen en ‘netwerken’ had ik geen enkele opdracht gescoord op de golfbaan. En niet eens lekker gespeeld ook nog. 

Dat gezeur over stropdassen na de wedstrijd. Over waar je je auto mag parkeren. De kinderen in het zwembad in de achtertuin. Het gebluf over weer een reis naar Portugal waar het spelen zoveel beter was gegaan dan nu, maar ja een 28-sterren hotel met persoonlijke verzorging, dat is wel een perfecte voorbereiding natuurlijk . . . . .
Dus toen ik mijn lidmaatschap had opgezegd was de vraag: wat nu? Wat nu met golfen, wat nu met opdrachten?

Copy_(4)_of_golf.jpg

Mijn eerste beslissing was:
ik wil afwisseling en uitdaging in het golfen, niet meer iedere week dezelfde baan. Bah. Ik kende ieder stukje rough, iedere boom die in de weg stond, iedere bunker en alle watertjes. Uit mijn hoofd, omdat mijn bal er vaak lag
.

Mijn tweede beslissing:
ik golf om te golfen, niet om te ‘netwerken’. Wanneer ik golf, krijg ik golfvrienden, als ik werk werkvrienden. OK, en met sommige werkvrienden golf ik. Maar verkopen doe ik wel met mijn stropdas om in plaats van met spike-schoenen aan.

Derde beslissing:
ik geef het toe, ik kan niet zo goed tegen allerlei regeltjes. Met name als ik het nut er niet van inzie. Een bal laten liggen zoals die ligt, dat snap ik. Anderen doorlaten als het langzaam gaat, prima. Maar de rest? Nee dank u.

Ik ben denk ik een golf-gipsy. Dus ik werd lid van de ENGA, een virtuele golfvereniging.
Werkte dat?

Man, wat een opluchting! Iedere keer een andere baan, andere medespelers, andere rough om uit te worstelen. Mensen die liever golfen dan brallen. Heerlijk om gewoon lekker te spelen en de knop echt omgezet te hebben. Als het uitkomt drinken we een borrel na afloop van de ronde, zo niet dan niet. Ik vind het lachen om bijvoorbeeld in Stromberg, Duitsland, onder Koblenz, in het clubhuis te zitten en een lekkere Warsteiner te drinken met een paar Duitsers.Voor mij is tijdens golf Netwerken weer ‘Ont-moeten’ geworden: je ontmoet mensen maar je moet niets. En wat betreft opdrachten scoren?

Dat gaat prima. We hebben genoeg werk, alle opdrachten komen via vrienden en kennissen, we krijgen het werk omdat mensen ons kennen en vertrouwen. En gelukkig zitten ook enthousiaste golfers tussen al die relaties ook.

Veel golfplezier, tot ziens!